پشت پرده تاملی بر سویه های پنهان جشن انارانه

در این گزارش به بررسی کامل «تاملی بر سویه های پنهان جشن انارانه» می‌پردازیم و آخرین اخبار، جزئیات و نکات مهم مربوط به این موضوع را مرور خواهیم کرد.

در ادامه، تمامی اطلاعات موجود درباره این موضوع به صورت یکجا گردآوری شده است تا بتوانید بدون نیاز به مراجعه به منابع مختلف، جزئیات کامل را مطالعه کنید.

از سویی این نوع مراسمات با ارائه­ ی تعریفی کم مایه از فرهنگ، که مشخص نیست بر اساس چه منبع و یا رویکردی صورت گرفته است فرهنگ را به سطحی­ ترین بعد آن تقلیل داده و با گزینش از میان جنبه­ هایی از آن که پتانسیل کالایی شدن دارد، در جهت تبدیل آن به کالایی برای فروش در بازار اقدام می کنند. غذاهای محلی، رقص و موسیقی کوردی، لباس بومی و نظایر آن مواردی است که در همه­ ی این نوع مراسمات به وفور تبلیغ می­ شود و تلاش می­ گردد تا به فروش رود. این نوع رویکرد به فرهنگ، با تاریخ زدایی، تقلیل گرایی و نگاهی فاقد کلیت، فرهنگ را از بستر تاریخی و نمادین آن جدا کرده و تنها به سودآوری فرهنگ توجه دارد. این نگاه، که غالباً از آن تحت عنوان کالایی یا بازاری کردن فرهنگ یاد می شود، فراموش می­ کند که فرهنگ سنتی در بستر و شرایط خاصی جاری بود که با کلیت اقتصادی، سیاسی و اجتماعی زمان خود در تناسب بوده و جدا کردن یک سویۀ آن از بستر خود و متناسب سازی آن با دغدغه­ های اقتصادی  زمان اکنون ملغمه­ ای درست خواهد کرد که نه تنها به فرهنگ سنتی هیچ کمکی نمی­کند، بلکه با ساختن ترکیبی ناموزون نابودی آن را نیز به همراه خواهد داشت. این رویکرد در عین حال، آنچه را که در تعریفی ساده سویۀ غیرمادی فرهنگ نامیده می­شود را به حاشیه رانده و به فراموشی می­ سپارد. سویه­ ای که حاوی ارزش ها، هنجارها، اخلاقیات، اسطوره­ ها و نمادهای یک فرهنگ خاص بوده و در حقیقت بعد نامرئی و مهمتر فرهنگ است که چون در تضاد با فرهنگ بازاری و کلایی قرار دارد، قابلیت  خرید و فروش در بازار را پیدا نمی­کند. برای مثال انار و جشن انارنه در بستر فرهنگی، اجتماعی تاریخی خاص خود معناها و نمادهای خاصی داشته که مورخان، نشانه شناسان و مردم­ شناسان باید به واکاوی و تبارشناسی آن بپردازند، اما در این گونه مراسمات کوچکترین توجهی به آن نمی­شود، فقط به این دلیل ساده که نمی­توان آن را فروخت.

سوای از مسئله­ ی فرهنگ نکته­ ی حایز اهمیت دیگر، بازتولید کلیشه­ های جنسیتی است. در واقع این نوع مراسمات اغلب در خدمت بازتولید کلیشه­ های جنسیتی عمل می­کند. کلیشه­ هایی که در آن مردان نقش اول را بر عهده داشته و زنان در همان نقش­های کلیشه­ ای و البته گاهی به ظاهر مدرنتر ایفای نقش می­کنند. نگاهی به عکسها و فیلم­ های منتشر شده از چنین مراسماتی نشان می­دهد که زنان روی هم رفته در نقش­ های سنتی پخت و پز و نمایش ظاهر شده­ اند. از سویی زنان نقش آشپزی را برعهده گرفته و به مهمانانی که عمدتاً از طبقۀ متوسط هستند، کالاها و صنایع بومی برای فروش عرضه می کنند و در همان نقشی ظاهر شوند که سالهاست ایدئولوژی مردسالاری برای آنها تعریف کرده است. از سوی دیگر در این نوع مراسمات زنان نقشی دیگر نیز برعهده گرفته­ اند که سویه­ های مدرن­ تری داشته و با بازار تناسب بیشتری دارد. یعنی نقش نمایش. زنان و دختران جوان در بیشتر این عکس­ ها با انجام مدیریت بدن- البته بر اساس اسباب و لوازم فرهنگ سنتی- این بار در نقش ابژه­ ی لذت ظاهر شده و در برابر نگاه­ های خیره­ ی مردانه، فرودستی خود را بیش از پیش استحکام می­ بخشند. آنچه در این گونه مراسمات به حاشیه رانده می­شود و اجازه­ ی ظهور نمی­ یابد زنانی است که قدرت کنشگری دارند و با ایفای نقشی فعال در صحنه، نقش­های جنسیتی را واسازی کرده و از نو صورتبندی کنند- البته که فرم حاکم بر چنین مراسماتی به هیچ وجه اجازه­ی ظهور چنین زنی را نخواهد داد و سنخیتی با آن نخواهد داشت.

روی هم رفته غایبان این گونه مراسمات مردمان واقعی ­اند. مردمانی که فارغ از دغدغه­ های اقتصادی و سایر مشکلات، همانند جوامع سنتی، با ایمانی راسخ در جشن انارانه شرکت می­ کنند و دقیقاً می­ دانند به چه کاری مشغول­ اند. مردمانی که این مراسمات برای آنها بخشی لاینفک از زندگی روزمره است، نه قطعه­ ای جدا شده از فرهنگ سنتی که هیچ تناسبی با باورها و عقاید امروزی­شان ندارد. این مردمان متفاوت از انبوه­ هایی هستند که با هزار دغدغه و مشکل، و با زور تبلیغات و اخبار، موقتاً زندگی روزمره ی خود را به حالت تعلیق درآورده و در چنین مراسماتی حاضر شده­ اند تا شاید منفعتی اقتصادی و یا واسطه­ ای کسب کنند و یا اینکه در عصر انفجار تصاویر عکسی بگیرند و یا در رسانه­ ای بازنمایی شوند.