از بابت کدامین خوانش مقصریم؟

جریحه دار شدن احساسات این دوستان و هرکس دیگری که از این زاویه به خوانش متن فوق پرداخته کاملاً قابل درک است. زیر این خوانش دقیقاً در برابر روح حاکم بر متن قرار دارد و به خاطر پیش فرضxad ها، پیش پنداشتxad ها، تصورات احساسی و مجهز نبودن به برخی از مفاهیم به خوانشی خام و شخصی از متن منجر شده و این یقییناً ناراحتی و آشفتگی به بار خواهد آورد، زیرا خوانشی است که از خوانش مرجح بسیار به دور است. در واقع این نوع خوانش به مدد همان مفاهیم و تصورات غالب در اجتماعات پیشا مدرن( مثل ناموس، غیرت، و . . .) و بر اساس همان منطق مردسالاری انجام گرفته و دقیقاً همان احساساتی را ایجاد کرده که انتظار میxadرود: یعنی خشم، آشفتگی، هیجان، و شخصی دیدن مسئله.

برپایۀ همین خوانش خام و شخصی برخی از این دوستان تمام تلاش خود را نمودهxadxad اند تا با بیان مفاهیمی مثل "اعتلای فرهنگ بومی"، "جذب توریست" و "رونق اقتصادی"، "توسعه نیافتگی منطقه" و . . . نیت خیر خود را اثبات کنند. اما اگر این عزیزان به مفاهیم و نظریاتی که لازمۀ خوانش مرجح از این متن است مجهز بودند، مثل مفهوم "نگاه خیرۀ گردشگر"، جان اوری( برای مثال رجوع کنید به کتاب: شهرهای مصرفی: انتشارات تیسا)، "جامعۀ نمایش": گی. دوبور، "طبقۀ تن آسای" تورشتاین وبلن و . . . خوانشی تقابل جو ارائه نمیxad دادند و به خوانش مرجع نزدیک میxad شدند. آنگاه دیگر مسئلۀ نیت خیر گردانندگان این نوع مراسم، در سطح فردی مطرح نمیxadشد، بلکه رویکرد فرهنگی حاکم بر این گونه مراسمات و جشن ها مساله مند می گشت. رویکردی که باحذف سویۀ اصلی فرهنگ و تحمیل کردن منطق اقتصادی بر آن، خود به خود چنین پیامدهای را در سطح فردی به دنبال دارد. به عبارت دیگر، در چنین رویکردی کنشگر معنایی ندارد، بلکه همهxad ی آنچه که مهم است انسان اقتصادی است و در نتیجه ناخواسته بازتولید همان اقدامات شرق شناسان، اما این بار از سوی فعالان فرهنگ بومی را به همراه دارد.

فرهنگ و جامعه...